ทำไมต้องขึ้นเนินไปหาไร่ชาหลงจิ่ง
ลองนึกภาพ: คุณเพิ่งลงจากรถเมล์สาย 27 ที่ปลายสาย อากาศเย็นกว่าในเมืองนิดหน่อย ตรงหน้าคือเนินเขาที่ปลูกชาเป็นแถวขั้นบันไดไล่ขึ้นไปจนสุดสายตา มีป้าๆ ใส่หมวกฟางก้มเก็บยอดชาทีละใบ และที่ไหนสักแห่งในหมู่บ้านมีกลิ่นชาคั่วลอยมาตามลม — นี่คือ หลงจิ่ง (龙井) ต้นกำเนิดของ ชาหลงจิ่ง หรือที่คนไทยเรียกกันว่า "ชามังกร" ชาเขียวที่ขึ้นชื่อที่สุดของจีน
หลงจิ่งกับหมู่บ้านพี่น้องอย่าง เหมยเจียอู (梅家坞) อยู่บนเนินเขาทางตะวันตกเฉียงใต้ของทะเลสาบซีหู ปลูกชาเขียวกันมากว่า 1,200 ปี ใบชาที่นี่ได้รับการคุ้มครองชื่อแหล่งกำเนิดในชื่อ "ชาหลงจิ่งซีหู" (西湖龙井) — ชาแบนๆ สีเขียวอมเหลือง กลิ่นหอมอ่อนคล้ายถั่วคั่ว รสนุ่มไม่ฝาด เป็นของขึ้นโต๊ะรับแขกบ้านแขกเมืองมาตั้งแต่สมัยจักรพรรดิ
สิ่งที่ทำให้ที่นี่ต่างจากที่เที่ยวอื่นในหางโจวคือ มันช้าและเงียบ ไม่มีตึก ไม่มีคิวซื้อตั๋ว มีแค่เนินชา เรือนชาไม้ และเวลาที่ดูจะเดินช้าลง คุณเดินไร่ชาได้ฟรี นั่งจิบชาสดในเรือนชาริมเนิน แล้วถ้าโชคดีมาช่วงฤดูเก็บชา ก็จะได้เห็นทั้งการเก็บและการคั่วชาด้วยมือกันสดๆ
