5 จุดที่ ห้ามพลาด
เดินจากเชิงเขาขึ้นไปทีละวิหาร — ค่อยๆ ดูแล้วจะเข้าใจว่าทำไมที่นี่ถึงสำคัญกับชาวจีนนัก
1
หัวใจของวัดอยู่ที่วิหารหลังนี้ พระศากยมุนีองค์ใหญ่นั่งสงบอยู่กลางห้องโถง แกะจากไม้การบูร 24 ท่อนปิดทองทั้งองค์ สูงราว 24 เมตร — สร้างขึ้นใหม่ในปี 1956 ตามแบบพระสมัยราชวงศ์ถัง เงยหน้ามองยอดพระเศียรต้องแหงนคอจนสุด รอบผนังวิหารยังมีรูปปั้นพระอรหันต์และทวยเทพอีกนับร้อย แสงจากด้านนอกลอดเข้ามากระทบทองทำให้ทั้งห้องเรืองรอง เป็นภาพที่คนเดินเข้ามาแล้วมักเงียบไปเอง
2
รูปในภาพนี้คือรูปสลักหินบนหน้าผาเขาเฟยไหลเฟิง ไม่ใช่พระในวิหารนะ — เป็นพระศรีอริยเมตไตรย (พระสังกัจจายน์พุงพลุ้ยยิ้มกว้าง) แกะจากศตวรรษที่ 13 และเป็นรูปสลักที่คนถ่ายรูปมากที่สุดของเฟยไหลเฟิง ทั่วทั้งเขามีรูปสลักหินกระจายตามหน้าผาและในถ้ำกว่า 340 ชิ้น ทั้งพระพุทธรูปและพระโพธิสัตว์ อายุไล่ตั้งแต่ยุคห้าราชวงศ์ถึงราชวงศ์หยวน เดินเลาะลำธารชมไปเรื่อยๆ ก่อนถึงประตูวัด — และตั้งแต่ปลายปี 2025 ส่วนนี้เข้าฟรีแล้ว
วิหารหลังแรกที่เจอหลังผ่านประตู ด้านหน้าประดิษฐานพระศรีอริยเมตไตรยยิ้มกว้าง สองข้างคือท้าวจตุโลกบาลทั้งสี่ตนสูงใหญ่ ถือเครื่องหมายประจำทิศ ด้านหลังพระเมตไตรยคือเจ้าแม่กวนอิมและพระเวทโพธิสัตว์ (Skanda) เหนือป้ายทางเข้ามีอักษร "云林禅寺" (วัดเซนอวิ๋นหลิน) ซึ่งเป็นชื่อที่จักรพรรดิคังซีพระราชทานเมื่อครั้งเสด็จมา เดินผ่านวิหารนี้ก่อนจะค่อยๆ ไต่บันไดขึ้นไปสู่ต้าสยงเป่าเตี้ยน
หลายคนมาหลิงอิ่นแล้วประทับใจไม่ใช่แค่ตัววิหาร แต่เป็นบรรยากาศระหว่างทาง — ป่าต้นการบูรและต้นไม้ใหญ่อายุหลายร้อยปีให้ร่มเงาตลอดเส้นทาง มีลำธารไหลเอื่อยข้างทาง อากาศเย็นชื้นและเงียบกว่าในเมืองมาก โดยเฉพาะเช้าตรู่ที่หมอกยังจับ แสงลอดใบไม้ลงมาเป็นลำ เดินช้าๆ จากเชิงเขาขึ้นไป ใช้เวลาไม่กี่นาทีแต่เปลี่ยนอารมณ์จากนักท่องเที่ยวเป็นคนมาแสวงบุญได้จริง
ถ้ามีแรงเดินต่อ เลยต้าสยงเป่าเตี้ยนขึ้นไปยังมีวิหารพระสมันตภัทร (Hall of the Medicine Buddha) วิหารห้าร้อยอรหันต์ และหอเก็บพระไตรปิฎกซ้อนชั้นขึ้นไปตามไหล่เขา ยิ่งสูงคนยิ่งบางลง เงียบสงบขึ้นเรื่อยๆ และถ้ายังไม่หนำใจ ใกล้ๆ กันมี วัดหย่งฝู (永福寺) และ วัดเต้ากวง (韬光寺) ซ่อนอยู่ในป่าบนเขา บรรยากาศสายชาเซนเงียบสงบ คนน้อยกว่าหลิงอิ่นมาก เหมาะถ้าอยากหนีฝูงนักท่องเที่ยว