เกาะกู่ลั่งอวี่ (鼓浪屿)
เกาะมรดกโลกไร้รถยนต์ กับตึกฝรั่งร้อยปีและเสียงเปียโนกลางทะเล

หินแกรนิตยักษ์ที่เป็นจุดสูงสุดของเกาะ ปีนบันไดขึ้นไปบนดาดฟ้าจุดชมวิวแล้วจะเห็นเกาะกู่ลั่งอวี่ทั้งเกาะ หลังคากระเบื้องแดงของตึกเก่า และเส้นขอบฟ้าตึกระฟ้าฝั่งเซียะเหมินอยู่ตรงข้ามช่องแคบแบบ 360 องศา เป็นภาพจำของเกาะที่ใครมาก็ต้องถ่าย บัตรเข้าราว ¥50–60 (~฿250–300) บอกตรงๆ ว่าจุดชมวิวบนยอดแคบและคนมักเยอะ ช่วงวันหยุดต้องต่อคิวขึ้น แนะนำมาช่วงเช้าที่คนยังบางและแสงนุ่ม

สวนริมทะเลที่เศรษฐีชาวจีนโพ้นทะเลสร้างไว้เมื่อปี 1913 ออกแบบให้ทะเลกลายเป็นส่วนหนึ่งของสวน มีสะพานหินซิกแซกทอดยื่นออกไปในน้ำ ศาลาเล็กๆ และมุมหินที่จัดวางอย่างประณีต ภายในสวนยังเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์เปียโน ที่เก็บเปียโนโบราณหายากนับร้อยหลังจากทั่วโลก บัตรเข้าราว ¥30 (~฿150) รวมพิพิธภัณฑ์แล้ว เดินต่อจากเขาเย่อกวงเหยียนได้สบายเพราะอยู่ใกล้กัน

หัวใจจริงๆ ของกู่ลั่งอวี่ไม่ใช่จุดที่คิดเงิน แต่คือการเดินหลงไปตามตรอกเล็กๆ ฟรีๆ แล้วค่อยๆ เจอบ้านเก่าสวยคนละสไตล์ เสาโรมัน ระเบียงไม้ฉลุ โบสถ์เก่า สถานกงสุลในอดีต ป้ายชื่อถนนภาษาจีนปนอังกฤษ บางหลังเปิดเป็นคาเฟ่หรือเกสต์เฮาส์ บางหลังยังมีคนอยู่จริง ยิ่งเดินออกจากถนนสายหลักที่คนแน่น เข้าไปในตรอกด้านในเท่าไร ยิ่งเจอเกาะในเวอร์ชันเงียบสงบที่สวยกว่า — พกแผนที่หรือเปิด GPS ไว้ เพราะตรอกซับซ้อนหลงง่ายมาก (แต่หลงแล้วสนุก)

ถนนหลงโถว (龙头路) คือถนนสายหลักที่รวมร้านของกิน ของฝาก และคาเฟ่ไว้แน่นที่สุด ของขึ้นชื่อที่คนต่อคิวซื้อมีทั้งพายเนื้อหนวด (馅饼) เต้าหู้นมสด ไอศกรีม น้ำผลไม้สด และขนมพื้นเมืองฝูเจี้ยน บอกตามตรงว่าโซนนี้คนแน่นและของหลายอย่างราคานักท่องเที่ยว แนะนำกินแบบชิมเล่นเป็นจุดๆ พอหายหิว แล้วเก็บมื้อจริงไว้กินอาหารทะเลหรืออาหารหมิ่นหนานฝั่งเซียะเหมินจะคุ้มกว่า

รอบเกาะมีหาดทรายเล็กๆ หลายจุดให้นั่งเล่นรับลมทะเล มองข้ามช่องแคบไปเห็นตึกระฟ้าฝั่งเซียะเหมิน ช่วงเย็นแสงทองตกกระทบทั้งทะเลและตึกเก่าเป็นภาพที่สวยมาก โดยเฉพาะถ้าคุณนอนค้างบนเกาะ จะได้เห็นเกาะหลังเรือนักท่องเที่ยวรอบสุดท้ายออกไปแล้ว ตรอกที่กลางวันแน่นกลับเงียบสนิท เหลือแค่แสงไฟอุ่นๆ จากบ้านเก่าและเสียงคลื่น เป็นอีกหน้าของกู่ลั่งอวี่ที่คนไปเช้าเย็นกลับไม่มีวันได้เจอ