ฉือชี่โข่ว (磁器口)
เมืองท่าเครื่องเคลือบ 700 ปีริมแม่น้ำเจียหลิง

ตรอกหลักของฉือชี่โข่วปูด้วยแผ่นหินที่คนเดินมาจนเรียบมัน สองข้างเป็นเรือนไม้สองชั้นสไตล์หมิง-ชิง ชั้นล่างเป็นร้านขนม ร้านชา ร้านของที่ระลึก ชั้นบนยังเห็นโครงไม้และระเบียงเก่า บอกตรงๆ ว่าตรอกหลักจะแน่นไปด้วยนักท่องเที่ยว แต่ถ้าคุณเลี้ยวเข้าตรอกย่อยด้านข้าง จะเจอบรรยากาศเงียบกว่า เห็นบ้านคนจริง ราวตากผ้า และมุมที่ถ่ายรูปสวยโดยไม่มีฝูงชน

ถ้าจะมีของกินอย่างเดียวที่คนจำฉือชี่โข่วได้ ก็คือหมาฮวา — แป้งบิดเป็นเกลียวแล้วทอดจนกรอบ มีหลายรสตั้งแต่ดั้งเดิมรสหวาน ไปจนงาดำ และรสหม่าล่าเผ็ดชาแบบฉงชิ่งแท้ๆ ร้านที่ดังที่สุดคือ เฉินเจี้ยนผิง (陈建平麻花) ซึ่งคิวมักยาวเป็นหางว่าว แต่จริงๆ ตามตรอกมีร้านหมาฮวาเจ้าอื่นอีกหลายเจ้าที่อร่อยไม่แพ้กันและคิวสั้นกว่า ซื้อใส่ถุงเดินกินไปเรื่อยๆ หรือซื้อเป็นของฝากกลับบ้านก็ได้

รู้ไหมว่า เหมาเสวี่ยวั่ง (毛血旺) หม้อต้มหม่าล่าที่มีเลือดเป็ดกับเครื่องในนั้น ว่ากันว่าเกิดที่ท่าเรือฉือชี่โข่วนี่เองในยุค 1940 จากภรรยาคนขายเนื้อที่เอาเครื่องในเหลือมาต้มขายราคาถูก ทุกวันนี้ยังหากินได้ตามร้านในเมืองเก่า เหมาเสวี่ยวั่งรวมอยู่ใน "สามของดีแห่งฉือชี่โข่ว" คู่กับ ถั่วลิสงเจียวเหยียน (椒盐花生) รสพริกเกลือ และ เฉียนจางผี (千张皮) เต้าหู้แผ่นบาง อยากเข้าใจที่มาของรสลุยๆ แบบนี้ อ่านต่อในคู่มืออาหารเจียงหูของเราได้

โรงน้ำชาเก่าแก่คือหัวใจสังคมของฉือชี่โข่วมาแต่ไหนแต่ไร คนเรือ พ่อค้า และชาวบ้านมานั่งจิบชา เล่าเรื่อง ฟังการแสดง บางโรงยังจัดงิ้วเสฉวน (川剧) และโชว์ เปลี่ยนหน้ากาก (变脸) อันลือชื่อ ที่นักแสดงสะบัดหน้ากากเปลี่ยนสีในพริบตา นั่งลงสั่งชาหนึ่งกา พักขาจากการเดิน แล้วซึมซับจังหวะช้าๆ ของเมืองเก่าสักครู่ — เป็นช่วงที่ดีที่สุดของวันเลย

บนเนินเหนือตรอกหลักมี วัดเป่าหลุน (宝轮寺) หรืออีกชื่อว่าวัดหลงอิ่น หนึ่งในวัดพุทธเก่าแก่ของฉงชิ่ง ตั้งอยู่เลขที่ 76 ถนนเหิงเจีย ภายในมีหอพระใหญ่ (大雄宝殿) หอกวนอิม หอราชาสวรรค์ และหอพระคัมภีร์ บรรยากาศร่มรื่นเงียบสงบ ตัดกับตรอกขายของที่จอแจด้านล่างได้ดี เดินขึ้นมาหายใจสักครู่แล้วค่อยกลับลงไปกินขนมต่อ