อาหารฮากกาที่ต้องสั่ง
สามจานแรกคือ "客家三件宝 สามของดีฮากกา" ที่ขาดไม่ได้ บวกหม้อรวมงานเลี้ยงในตำนานอีกหนึ่ง
1
จานเรือธงของครัวฮากกา — ไก่บ้านเลี้ยงปล่อยทั้งตัวหมักด้วย ขิงทราย (沙姜) และเกลือ ห่อกระดาษ แล้วฝังอบในเกลือเม็ดหยาบคั่วร้อนจัด ความร้อนจากเกลือค่อยๆ ทำให้ไก่สุกฉ่ำในตัวเองโดยไม่มีน้ำมาเจือจาง หนังออกมาเหลืองทองเงา เนื้อแน่นหอมเค็มอ่อนๆ และมีกลิ่นขิงทรายเฉพาะตัว ร้านฮากกาสมัยใหม่หลายร้านทำเป็นแบบ "ฉีกมือ" (手撕盐焗鸡) ฉีกเป็นชิ้นคลุกน้ำมันขิงทรายให้รสซึมทั่ว — ไก่อบเกลือที่ดีต้องเนื้อไม่แห้ง กัดแล้วยังมีน้ำในเนื้อ
2
เต้าหู้หั่นเป็นก้อน คว้านตรงกลางแล้ว ยัดไส้หมูสับปรุงรส (บางสูตรผสมปลาหรือกุ้ง) ทอดด้านที่มีไส้ให้เหลืองหอมก่อน แล้วตุ๋นในซอสจนเนื้อเต้าหู้นุ่มซึมรสเข้าถึงข้างใน คำว่า 酿 แปลว่า "ยัดไส้" — มีเรื่องเล่าว่าชาวฮากกาคิดถึงเกี๊ยวจากบ้านเก่าทางเหนือ แต่ทางใต้ปลูกข้าวสาลีไม่ได้ จึงเอาเต้าหู้มายัดไส้แทนแป้งเกี๊ยว เป็นจานบ้านๆ ที่อยู่บนโต๊ะฮากกาแทบทุกมื้อ คนเซินเจิ้นเรียกติดปากว่า yong tau foo เหมือนที่ฮ่องกงและสิงคโปร์
หนึ่งใน "สามของดีฮากกา" และเป็นสูตรเก่าแก่ที่เล่ากันว่ามีมานานนับพันปี — หมูสามชั้นต้มแล้วทอดให้หนังพอง หั่นเป็นแผ่นเรียงคว่ำในชาม ปูด้วย ผักกาดดองเหมยไช่ (梅菜) ที่ให้รสเค็มอมหวานและกลิ่นหมัก แล้วนึ่งนานจนหมูนุ่มละลายในปาก ก่อนเสิร์ฟพลิกคว่ำลงจานให้หมูอยู่บน ผักอยู่ล่าง ความมันของหมูถูกตัดด้วยรสเปรี้ยวเค็มของผักดองพอดี เป็นจานราดข้าวในตำนาน — มันจนต้องกินกับข้าวสวยร้อนๆ เท่านั้น
นี่คือจานที่เล่าเรื่องเซินเจิ้นเก่าได้ดีที่สุด — หม้อ/อ่างใหญ่ที่จัดวัตถุดิบเป็นชั้นๆ หมูสามชั้น ไก่ เป็ด ลูกชิ้น เผือก หนังหมูทอด เห็ดหอม ผักกาด ราดน้ำซุปเข้มข้นให้ซึมลงล่าง ยิ่งกินยิ่งอร่อยเพราะรสจากชั้นบนไหลลงไปอุ้มชั้นล่างไว้ พ้นไฉ่เป็นอาหารงานเลี้ยงของหมู่บ้านฮากกาที่มีมาตั้งแต่ ปลายราชวงศ์ซ่งใต้ ใช้ในงานมงคล งานแต่ง เทศกาล และพิธีไหว้บรรพบุรุษ จนถึงวันนี้หมู่บ้านในเป่าอันก็ยังจัดเลี้ยงพ้นไฉ่สืบทอดกันมา