เปียงเปียงเมี่ยน (biáng biáng 面) — เส้นเข็มขัดซีอาน + ตัวอักษร 57 ขีดที่พิมพ์ไม่ได้

Q: เปียงเปียงเมี่ยน (biáng biáng 面) คืออะไร?

เปียงเปียงเมี่ยนคือเส้นบะหมี่แป้งสาลีดึงมือของมณฑลส่านซี (ซีอาน) ที่กว้างและหนาเท่าเข็มขัด หนึ่งชามมักมีเส้นเพียงเส้นเดียวแต่ยาวและกว้างมาก ชื่อ 'เปียงเปียง' มาจากเสียงที่ก้อนแป้งฟาดลงบนเขียงตอนช่างดึงเส้น อีกชื่อหนึ่งคือ 'โหยวโพเมี่ยน' (油泼面) แปลว่าบะหมี่ราดน้ำมัน เพราะนิยมเสิร์ฟแบบราดน้ำมันพริกร้อนจัดลงบนพริกป่น ต้นหอม และกระเทียมจนหอมฉ่า

Q: ตัวอักษร 'เปียง' (biáng) มีกี่ขีด ทำไมพิมพ์ในคอมพิวเตอร์ไม่ได้?

ตัวอักษร 'เปียง' แบบตัวเต็มมี 57 ขีด เป็นหนึ่งในอักษรจีนที่ซับซ้อนที่สุด ประกอบจากส่วนย่อยหลายตัวซ้อนกัน เช่น 言 (พูด) ขนาบด้วย 幺 สองข้าง 馬 (ม้า) ขนาบด้วย 長 มี 月 (พระจันทร์) 心 (หัวใจ) 刂 (มีด) และ 穴 (ถ้ำ) กับ 辶 (เดิน) ห่อรอบ เดิมพิมพ์ในคอมพิวเตอร์ไม่ได้เพราะไม่มีในรหัส Unicode มาตรฐาน จนกระทั่งปี 2020 ถึงได้รับรหัสอย่างเป็นทางการ แต่อุปกรณ์ส่วนใหญ่ยังแสดงผลไม่ได้ ร้านจึงมักเขียนชื่อด้วยมือหรือใช้พินอิน biáng แทน

Q: โหยวโพ (油泼) ราดน้ำมัน ต่างจากแบบมีน้ำซุปอย่างไร?

โหยวโพเมี่ยน (油泼面) คือเปียงเปียงเมี่ยนแบบแห้ง — วางพริกป่นส่านซี ต้นหอมซอย และกระเทียมสับลงบนเส้นที่ลวกแล้ว จากนั้นราดน้ำมันร้อนจัดลงไปจนพริกแตกหอมเสียงฉ่า แล้วคลุกกับซีอิ๊วและน้ำส้มสายชูดำให้ทั่ว ส่วนอีกแบบหนึ่งเสิร์ฟกับซอสข้นหรือน้ำมะเขือเทศหมูสับ (臊子) ก็มี แต่แบบราดน้ำมันคือสไตล์ที่คนนึกถึงก่อนเมื่อพูดถึงเปียงเปียงเมี่ยน

Q: เปียงเปียงเมี่ยนในซีอานราคาเท่าไหร่ กินที่ไหนดี?

ชามหนึ่งราคาประมาณ ¥15–30 (~฿75–150) แล้วแต่ร้านและขนาด เป็นอาหารราคาย่อมเยาที่อิ่มมาก หาได้ทั่วซีอาน — ในย่านมุสลิม (回民街) และซอยหลังอย่าง 大皮院 ร้านบะหมี่ส่านซีรอบเมืองเก่า ถนนอาหาร Yongxing Fang (永兴坊) และร้านเชนท้องถิ่นที่มีป้าย biáng biáng 面 หน้าร้าน มองหาร้านที่เห็นช่างดึงเส้นสดหน้าร้าน นั่นคือสัญญาณว่าเส้นทำใหม่ ไม่ใช่เส้นสำเร็จ

Q: เรื่องเล่าที่มาของตัวอักษร 'เปียง' เป็นเรื่องจริงไหม?

มีตำนานเล่าว่าอัครมหาเสนาบดีหลี่ซือสมัยราชวงศ์ฉินเป็นผู้คิดอักษรนี้ หรือบางสำนวนว่าเป็นนักศึกษายากจนที่คิดขึ้นเพื่อจ่ายค่าบะหมี่ แต่บอกตรงๆ ว่าเรื่องพวกนี้ยืนยันไม่ได้ อักษร 'เปียง' ไม่ปรากฏในพจนานุกรมคังซีโบราณ นักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่าน่าจะเป็นอักษรที่ร้านบะหมี่คิดขึ้นในยุคหลังเพื่อการตลาดมากกว่า ตัวเรื่องเล่าสนุกและช่วยจำลำดับขีด แต่ไม่ใช่ประวัติศาสตร์ที่พิสูจน์แล้ว

รู้จักก่อนกิน

เปียงเปียงเมี่ยน — หนึ่งชาม หนึ่งเส้น

ลองนึกภาพชามบะหมี่ที่เปิดฝามาแล้วเจอเส้นเดียว — แต่เส้นนั้นกว้างเท่าเข็มขัด หนา หนึบ ยาวพับไปมาเต็มชาม นั่นคือ เปียงเปียงเมี่ยน (biáng biáng 面) อาหารจานเด่นที่สุดจานหนึ่งของมณฑลส่านซี เมืองหลวงคือซีอาน เป็นบะหมี่แป้งสาลีดึงมือ ไม่ใช่แป้งข้าว เพราะแถบนี้คือดินแดนข้าวสาลีของจีน คนซีอานกินเส้นกินแป้งเป็นหลัก ไม่ใช่ข้าวสวยแบบทางใต้

ชื่อแปลกๆ "เปียงเปียง" จริงๆ แล้วคือ เสียง — เสียงที่ก้อนแป้งฟาดลงบนเขียงไม้ตอนช่างจับสองปลายเส้นแล้วเหวี่ยงดึงให้ยาวขึ้น เปียง! เปียง! ดังเป็นจังหวะ อีกชื่อหนึ่งที่ตรงกว่าคือ โหยวโพเมี่ยน (油泼面) แปลว่า "บะหมี่ราดน้ำมัน" เพราะวิธีกินที่คนนึกถึงก่อนเลยคือเอาพริกป่นส่านซี ต้นหอม กระเทียมวางบนเส้น แล้วราดน้ำมันร้อนจัดลงไปจนหอมฉ่าทั้งชาม

แต่เดิมเปียงเปียงเมี่ยนเป็นอาหารคนใช้แรงงาน — กรรมกร ชาวนา คนที่ไม่มีเวลานั่งทำเส้นเล็กบางประณีต เลยดึงเส้นใหญ่ๆ ให้เสร็จเร็ว อิ่มนาน ราคาถูก จานละไม่กี่หยวน นานเข้ามันกลายเป็นหน้าตาของอาหารส่านซีไปเลย ติดอยู่ในรายชื่อ "แปดของแปลกแห่งส่านซี" (陕西八大怪) ที่ว่ากันว่าบะหมี่ที่นี่กว้างเหมือนเข็มขัดกางเกง วันนี้ไม่ว่าคุณจะเดินเข้าร้านในย่านมุสลิมหรือซอยเล็กรอบกำแพงเมืองเก่า เปียงเปียงเมี่ยนยังราคาย่อมเยาและอิ่มจริงเหมือนเดิม

ตัวอักษรในตำนาน

"เปียง" — 57 ขีดที่คอมพิวเตอร์พิมพ์ไม่ออก

อาหารจานเดียวในโลกที่ชื่อของมันเป็นตัวอักษรซับซ้อนที่สุดตัวหนึ่งของภาษาจีน

𰻝biáng

ตัวอักษรที่ใหญ่จนแทบจะเป็นภาพวาด

ตัวอักษร "เปียง" แบบตัวเต็มมีถึง 57 ขีด เป็นหนึ่งในอักษรจีนที่ซับซ้อนที่สุดเท่าที่มี ภายในตัวเดียวยัดส่วนย่อยไว้เพียบ — มี 言 (พูด) อยู่ตรงกลาง ขนาบด้วย 幺 (เล็ก) สองข้าง ข้างล่างมี 馬 (ม้า) ขนาบด้วย 長 (ยาว) แล้วยังมี 月 (พระจันทร์) 心 (หัวใจ) 刂 (มีด) กับ 穴 (ถ้ำ) และ 辶 (เดิน) ห่อรอบอีกชั้น

คนส่านซีจำลำดับขีดด้วยกลอนคล้องจอง เล่าเป็นเรื่องราว ทำนองว่า "จุดหนึ่งพุ่งขึ้นฟ้า แม่น้ำเหลืองคดสองโค้ง..." ไปจนจบทั้งตัว หรือจะจำง่ายๆ แบบฝรั่งก็ว่า "ม้าตัวจิ๋วพูดได้ โตขึ้นใต้แสงจันทร์ มีมีดแปดเล่มปักหัวใจ เดินอยู่บนหลังคา"

ที่น่าทึ่งคือ เดิมพิมพ์ในคอมพิวเตอร์ไม่ได้เลย เพราะไม่มีในรหัส Unicode มาตรฐาน ร้านบะหมี่ทั่วซีอานเลยต้องเขียนชื่อด้วยมือ หรือใช้พินอิน biáng แทน จนกระทั่งปี 2020 อักษรนี้ถึงได้รับรหัสอย่างเป็นทางการ — แต่จนถึงวันนี้ มือถือและจอส่วนใหญ่ก็ยังแสดงผลไม่ได้ (ถ้าคุณเห็นช่องสี่เหลี่ยมแทนตัวอักษรด้านบน นั่นเองคือเหตุผล)

หมายเหตุ: เรื่องเล่าว่าอัครมหาเสนาบดีหลี่ซือสมัยราชวงศ์ฉินคิดอักษรนี้ขึ้น เป็นตำนานที่ยืนยันไม่ได้ นักวิชาการเชื่อว่าน่าจะเป็นร้านบะหมี่คิดขึ้นในยุคหลังมากกว่า — สนุกดี แต่ไม่ใช่ประวัติศาสตร์

เส้น ซอส และน้ำมันร้อน

หน้าตาจานนี้ เป็นอย่างไร

จากก้อนแป้งสู่ชามที่หอมฉ่า — รู้ไว้จะกินสนุกขึ้นเยอะ

เปียงเปียงเมี่ยน เส้นบะหมี่กว้างแบนเท่าเข็มขัด ราดน้ำมันพริกสีแดง โรยถั่วงอกและผักชีในชามขาว

เส้น — กว้างเท่าเข็มขัด ดึงด้วยมือ

扯面 · ฟาดแป้งกับเขียงดังเปียง-เปียง

ช่างจะนวดแป้งสาลีจนได้ที่ พักไว้ให้กลูเตนยืดหยุ่น แล้วรีดเป็นแผ่นยาว กดร่องกลางด้วยตะเกียบหนึ่งครั้ง จากนั้นจับสองปลายเหวี่ยงดึงเหมือนกระโดดเชือก ให้กลางเส้นฟาดลงเขียงทุกจังหวะ — เปียง! เปียง! — เส้นยืดยาวขึ้นเรื่อยๆ จนได้เส้นเดียวกว้างหนึบ บางร้านดึงเส้นเดียวยาวเป็นเมตร พอลวกในน้ำเดือดแป้บเดียวก็สุก เนื้อสัมผัสหนึบเด้งกัดสนุก ต่างจากเส้นบางทั่วไปคนละเรื่อง

ลักษณะ: เส้นแบนกว้าง 2–4 ซม. หนา หนึบ มักหนึ่งชามมีไม่กี่เส้น

สังเกต: ร้านที่ดึงเส้นสดหน้าร้าน = เส้นทำใหม่ ไม่ใช่เส้นสำเร็จ

🌶️2

โหยวโพ (油泼) — แบบราดน้ำมันร้อน

油泼面 · พริกป่นส่านซี · ต้นหอม · กระเทียม

แบบยอดนิยมที่สุด เริ่มจากลวกเส้นเสร็จ ตักใส่ชาม วางพริกป่นส่านซีกองหนึ่ง ต้นหอมซอย กระเทียมสับ บางร้านเพิ่มถั่วงอกกับผักใบเขียวลวก จากนั้นตักน้ำมันร้อนจัดๆ ราดลงตรงกองพริก — เสียง "ฉ่า" ดังขึ้นพร้อมควันหอม น้ำมันทำให้พริกแตกกลิ่นเต็มที่ แล้วเหยาะซีอิ๊วกับน้ำส้มสายชูดำ ผู้กินคลุกเองให้เส้นทุกเส้นเคลือบน้ำมันพริกแดงฉ่ำ พริกส่านซีเน้นหอมและสีสวยมากกว่าเผ็ดจัด คนกินเผ็ดได้ทั่วไปสบายมาก

รส: หอมพริกคั่ว เปรี้ยวน้ำส้มดำเบาๆ เค็มซีอิ๊ว เผ็ดระดับกลาง

กินยังไง: คลุกให้ทั่วก่อนกิน อย่ารอ — ตอนน้ำมันยังอุ่นอร่อยสุด

🍅3

แบบมีซอส (臊子 / 西红柿)

เซาจื่อ มะเขือเทศหมูสับ — อีกหน้าที่ควรลอง

นอกจากแบบราดน้ำมันแห้งๆ เปียงเปียงเมี่ยนยังเสิร์ฟกับซอสได้อีกหลายแบบ ที่เจอบ่อยคือ เซาจื่อ (臊子) ซอสหมูสับเครื่องเทศกับผักหั่นเต๋า รสเข้มกลมกล่อม กับอีกแบบที่คนซีอานชอบคือ มะเขือเทศผัดไข่และหมูสับ (西红柿鸡蛋) ราดบนเส้นกว้าง เปรี้ยวหวานนุ่มกินง่าย เหมาะกับคนที่ยังไม่อยากเจอพริกเต็มๆ ทั้งสองแบบใช้เส้นเปียงเปียงเส้นกว้างเหมือนกัน เปลี่ยนแค่หน้าและซอส

เหมาะกับ: คนไม่กินเผ็ด หรืออยากลองรสอื่นนอกจากโหยวโพ

สั่งยังไง: ชี้เมนูรูป หรือบอก "เซาจื่อ" / "มะเขือเทศไข่" ได้เลย

🥢4

สั่งยังไง — ฉบับเอาตัวรอด

เมนูไม่มีภาษาอังกฤษก็ไม่ต้องกลัว

ร้านบะหมี่ส่านซีหลายแห่งเป็นร้านท้องถิ่นแท้ เมนูเป็นภาษาจีนล้วน บางร้านสั่งจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ก่อนแล้วถือบัตรไปรับ วิธีง่ายสุดคือมองหาป้าย biáng biáng 面 หรือ 油泼面 แล้วชี้ บอกพนักงานว่าเอา "เปียงเปียงเมี่ยน" หนึ่งชาม ถ้าไม่อยากเผ็ดบอก "เสาว์ลา" (少辣 = พริกน้อย) หรือ "ปู๋เย่าลา" (不要辣 = ไม่ใส่พริก) เส้นกว้างหนึ่งชามมักอิ่มอยู่ท้องนานกว่าที่คิด สั่งชามเดียวก่อนแล้วค่อยเติมถ้ายังไหว

จ่ายเงิน: ร้านเล็กส่วนใหญ่รับ WeChat Pay / Alipay สแกนจ่าย · เงินสดหยวนเผื่อไว้

เคล็ดลับ: ไปช่วงมื้อกลางวันคิวสั้นกว่า เห็นช่างดึงเส้นชัดกว่าด้วย

เกร็ดน่ารู้: เปียงเปียงเมี่ยนเป็นบะหมี่ดึงมือ (扯面 chě miàn) คนละแบบกับบะหมี่ดึงเส้นบางของหลานโจว (拉面) ที่ดึงให้บางเป็นเส้นฝอย — ของส่านซีคือดึงให้ "กว้าง" ไม่ใช่ "บาง" จุดเด่นจึงอยู่ที่ความหนึบของเส้นใหญ่ ไม่ใช่ความนุ่มของเส้นเล็ก

กินที่ไหนในซีอาน

ไปลองเส้นเข็มขัด — ย่านไหนดี

หาได้แทบทั่วเมือง แต่บางย่านคือที่ที่คนซีอานพากันไปจริงๆ ราคาชามละ ¥15–30 (~฿75–150)

ย่านมุสลิม (回民街) และซอยหลัง

Huimin Street · ใกล้หอกลอง · ฮาลาล · นักท่องเที่ยวเยอะ

ย่านมุสลิมคือหัวใจอาหารของซีอาน มีร้านบะหมี่ดึงมือเรียงรายให้เห็นช่างดึงเส้นสดๆ หน้าร้าน บอกตรงๆ ว่าถนนเส้นหลัก (回民街) ค่อนข้างเป็นแหล่งนักท่องเที่ยวและราคาสูงกว่าปกติเล็กน้อย แต่ถ้าเลี้ยวเข้าซอยหลังอย่าง ต้าผีย่วน (大皮院) จะเจอร้านที่คนท้องถิ่นกินจริงและราคาย่อมเยากว่า มองหาร้านที่คนจีนต่อคิวเองเป็นหลัก นั่นคือสัญญาณดี เส้นที่นี่เป็นแบบฮาลาล (清真) เข้ากับวัฒนธรรมหุยมุสลิมของย่าน

ทำเล: หลังหอกลอง (Drum Tower) · เดินจากหอระฆังราว 5 นาที
ราคา: ¥15–30/ชาม (~฿75–150) · เวลา: ร้านส่วนใหญ่เปิดสายถึงค่ำ คึกคักสุดช่วงเย็น

ถนนอาหารหย่งซิงฟาง (永兴坊)

Yongxing Fang · ใกล้กำแพงเมืองมุมตะวันออก · รวมของกินส่านซี

ลานอาหารที่จัดรวมของกินขึ้นชื่อจากทั่วมณฑลส่านซีไว้ในที่เดียว เป็นที่ที่คนมาตามหาเส้นเปียงเปียงและของถิ่นอื่นๆ พร้อมกัน บรรยากาศจัดแต่งสไตล์เมืองเก่า มีร้านที่โชว์การดึงเส้นและราดน้ำมันให้ดูเป็นโชว์เล็กๆ เหมาะกับคนที่อยากลองหลายอย่างในมื้อเดียวโดยไม่ต้องเดินไกล แม้จะเป็นแหล่งที่นักท่องเที่ยวไปกันเยอะ แต่คุณภาพเส้นยังใช้ได้และสะดวกมาก

ทำเล: ใกล้มุมตะวันออกของกำแพงเมืองเก่า (Xi'an City Wall)
ราคา: ¥18–35/ชาม (~฿90–175) · เวลา: กลางวัน–ค่ำ

ร้านบะหมี่ส่านซีรอบเมืองเก่า

ร้านท้องถิ่น · ในกำแพงเมือง · ราคาคนท้องถิ่น

นอกย่านท่องเที่ยว ซีอานเต็มไปด้วยร้านบะหมี่ส่านซีเล็กๆ ที่คนทำงานกินกันทุกวัน — ป้าย biáng biáng 面 หรือ 油泼面 หน้าร้าน โต๊ะสแตนเลส เมนูจีนล้วน ราคาถูกที่สุดและรสชาติแท้ที่สุด หลายร้านขายเส้นกว้างแบบนี้ควบกับเมนูส่านซีอื่นอย่างเหรอเจียโม่ (肉夹馍) หรือเหลียงผี (凉皮) ถ้าเดินสำรวจรอบกำแพงเมืองหรือย่านที่พักจะเจอร้านแบบนี้ได้ไม่ยาก คุ้มค่าและได้บรรยากาศกินแบบคนซีอานจริงๆ

ทำเล: กระจายทั่วในกำแพงเมืองเก่าและย่านที่อยู่อาศัย
ราคา: ¥12–25/ชาม (~฿60–125) · มักรับ WeChat Pay / Alipay

คำถามที่พบบ่อย

FAQ · เรื่องที่ต้องรู้ก่อนลองเปียงเปียงเมี่ยน

เปียงเปียงเมี่ยน (biáng biáng 面) คืออะไร?

เส้นบะหมี่แป้งสาลีดึงมือของมณฑลส่านซี (ซีอาน) ที่กว้างและหนาเท่าเข็มขัด หนึ่งชามมักมีเส้นไม่กี่เส้นแต่ยาวและกว้างมาก ชื่อ "เปียงเปียง" มาจาก เสียง ที่ก้อนแป้งฟาดลงบนเขียงตอนช่างดึงเส้น อีกชื่อหนึ่งคือ โหยวโพเมี่ยน (油泼面) แปลว่าบะหมี่ราดน้ำมัน เพราะนิยมเสิร์ฟแบบราดน้ำมันพริกร้อนจัดลงบนพริกป่น ต้นหอม และกระเทียมจนหอมฉ่า

ตัวอักษร "เปียง" (biáng) มีกี่ขีด ทำไมพิมพ์ในคอมพิวเตอร์ไม่ได้?

แบบตัวเต็มมี 57 ขีด เป็นหนึ่งในอักษรจีนที่ซับซ้อนที่สุด ประกอบจากส่วนย่อยหลายตัวซ้อนกัน เช่น 言 (พูด) ขนาบด้วย 幺 สองข้าง 馬 (ม้า) ขนาบด้วย 長 มี 月 (พระจันทร์) 心 (หัวใจ) 刂 (มีด) และ 穴 (ถ้ำ) กับ 辶 (เดิน) ห่อรอบ เดิมพิมพ์ไม่ได้เพราะไม่มีในรหัส Unicode มาตรฐาน จนปี 2020 ถึงได้รับรหัสอย่างเป็นทางการ แต่อุปกรณ์ส่วนใหญ่ยังแสดงผลไม่ได้ ร้านจึงมักเขียนชื่อด้วยมือหรือใช้พินอิน biáng แทน

โหยวโพ (油泼) ราดน้ำมัน ต่างจากแบบมีน้ำซุปอย่างไร?

โหยวโพเมี่ยน (油泼面) คือแบบแห้ง — วางพริกป่นส่านซี ต้นหอมซอย และกระเทียมสับลงบนเส้นที่ลวกแล้ว ราดน้ำมันร้อนจัดจนพริกแตกหอมเสียงฉ่า แล้วคลุกกับซีอิ๊วและน้ำส้มสายชูดำให้ทั่ว ส่วนอีกแบบเสิร์ฟกับซอสข้นหรือซอสมะเขือเทศหมูสับ (臊子) ก็มี แต่แบบราดน้ำมันคือสไตล์ที่คนนึกถึงก่อนเมื่อพูดถึงเปียงเปียงเมี่ยน

เปียงเปียงเมี่ยนในซีอานราคาเท่าไหร่ กินที่ไหนดี?

ชามหนึ่งราว ¥15–30 (~฿75–150) แล้วแต่ร้านและขนาด อิ่มมากในราคาย่อมเยา หาได้ทั่วซีอาน — ในย่านมุสลิม (回民街) และซอยหลังอย่างต้าผีย่วน (大皮院) ร้านบะหมี่ส่านซีรอบเมืองเก่า ถนนอาหารหย่งซิงฟาง (永兴坊) และร้านเชนท้องถิ่นที่มีป้าย biáng biáng 面 หน้าร้าน มองหาร้านที่ดึงเส้นสดหน้าร้าน นั่นคือสัญญาณว่าเส้นทำใหม่ ดูเพิ่มได้ใน คู่มืออาหารซีอาน และ สตรีทฟู้ดย่านมุสลิม

เรื่องเล่าที่มาของตัวอักษร "เปียง" เป็นเรื่องจริงไหม?

มีตำนานเล่าว่าอัครมหาเสนาบดีหลี่ซือสมัยราชวงศ์ฉินคิดอักษรนี้ หรือบางสำนวนว่าเป็นนักศึกษายากจนที่คิดขึ้นเพื่อจ่ายค่าบะหมี่ แต่บอกตรงๆ ว่าเรื่องพวกนี้ยืนยันไม่ได้ อักษร "เปียง" ไม่ปรากฏในพจนานุกรมคังซีโบราณ นักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่าน่าจะเป็นอักษรที่ร้านบะหมี่คิดขึ้นในยุคหลังเพื่อการตลาดมากกว่า เรื่องเล่าสนุกและช่วยจำลำดับขีด แต่ไม่ใช่ประวัติศาสตร์ที่พิสูจน์แล้ว

เปียงเปียงเมี่ยนเผ็ดมากไหม สั่งแบบไม่เผ็ดได้หรือเปล่า?

พริกส่านซีเน้นหอมและสีแดงสวยมากกว่าเผ็ดจัดแบบเสฉวน ความเผ็ดอยู่ระดับกลาง คนกินเผ็ดได้ทั่วไปรับได้สบาย ถ้าไม่อยากเผ็ดบอกพนักงานว่า "ปู๋เย่าลา" (不要辣 = ไม่ใส่พริก) หรือ "เสาว์ลา" (少辣 = พริกน้อย) ได้ แต่เสน่ห์จริงๆ ของจานนี้อยู่ที่น้ำมันพริกราดร้อนฉ่า ถ้าตัดพริกออกหมดจะเสียอรรถรสไปเยอะ ลองสั่งเผ็ดน้อยไว้ก่อนน่าจะกำลังดี

คู่มืออาหารซีอาน

เหรอเจียโม่ เปาหมัว เปียงเปียงเมี่ยน เหลียงผี — ครบทุกจานเด่น

ดู →

สตรีทฟู้ดย่านมุสลิม

回民街 และซอยหลัง — เนื้อย่าง เหรอเจียโม่ ของหวานฮาลาล

ดู →

เหรอเจียโม่ (肉夹馍)

"แฮมเบอร์เกอร์จีน" — หมูพะโล้หรือเนื้อแกะยัดขนมปังกรอบ

ดู →

หยังโร่วเปาหมัว (羊肉泡馍)

ซุปแกะกับขนมปังฉีกมือ — พิธีกรรมการกินของซีอาน

ดู →