ทำไมจี๋เหม่ยเสฺวเฉวินถึงเป็นที่เที่ยวที่ไม่เหมือนที่อื่นในเซียะเหมิน
ลองนึกภาพ: คุณนั่งรถไฟฟ้าออกจากใจกลางเกาะเซียะเหมิน วิ่งไปสักพักรางก็ยกตัวขึ้นลอยข้ามทะเล หน้าต่างเต็มไปด้วยน้ำทะเลกับสะพานยาว แล้วลงที่สถานีชื่อแปลกหู จี๋เหม่ยเสฺวเฉวิน (集美学村) เดินออกมาไม่กี่นาทีก็เจอตึกเรียนเก่าเรียงราย หลังคาทรงจีนปลายเชิดงอน แต่ตัวตึกข้างล่างกลับเป็นเสาหินหน้าต่างโค้งแบบยุโรป — เมืองทั้งเมืองนี้ไม่ใช่ย่านเก่าธรรมดา แต่เป็นเมืองโรงเรียน ที่ชายคนหนึ่งสร้างให้บ้านเกิดของตัวเองด้วยเงินที่หามาจากต่างแดน
จี๋เหม่ยเสฺวเฉวิน แปลตรงตัวว่า "หมู่บ้านโรงเรียนจี๋เหม่ย" เป็นกลุ่มสถาบันการศึกษาที่ ตันกาห์กี หรือชื่อจีนว่า เฉินเจียเกิง (陈嘉庚) ชาวจีนโพ้นทะเลที่ร่ำรวยจากยางพาราในมาลายา เริ่มสร้างตั้งแต่ปี 1913 จากโรงเรียนเล็กๆ ค่อยๆ ขยายเป็นโรงเรียนประถม มัธยม วิทยาลัยครู โรงเรียนเดินเรือ ไปจนถึงมหาวิทยาลัย ทุกวันนี้ยังเป็นพื้นที่ของมหาวิทยาลัยจี๋เหม่ยและสถาบันอื่นๆ ที่มีนักศึกษาเดินขวักไขว่จริงๆ ไม่ใช่พิพิธภัณฑ์ที่ตายแล้ว
เสน่ห์ที่ทำให้คนแวะมา มีสามอย่างหลักๆ คือ ตัวสถาปัตยกรรม "เจียเกิง" ที่หาดูที่อื่นยาก, สวนเต่า (鳌园) ริมทะเลที่รวมงานหินสลัก อนุสรณ์ และสุสานของตันกาห์กีเอง, และบรรยากาศริมสระเรือมังกร (龙舟池) ที่เงียบสงบมีตึกเก่าสะท้อนน้ำ — ทั้งหมดอยู่ไกลจากความวุ่นวายของย่านท่องเที่ยวบนเกาะ เหมาะกับคนที่อยากได้ครึ่งวันช้าๆ ที่มีเรื่องเล่าอยู่เบื้องหลังทุกตึก
