ทำไมเยาวราชถึงเป็นย่านที่มีชีวิตที่สุดในกรุงเทพฯ
ลองนึกภาพ: หกโมงเย็นบนถนนเยาวราช ห้างทองกำลังเลื่อนม่านเหล็กปิดร้าน ป้ายไฟอักษรจีนสีแดง-ทองเริ่มสว่างทีละป้าย รถเข็นเข็นออกมาตั้งแถวริมฟุตบาท เตาถ่านเริ่มติด กลิ่นหมูย่างกับเป็ดพะโล้ลอยมาก่อนที่โต๊ะกับเก้าอี้พลาสติกจะกางเสร็จด้วยซ้ำ — ภายในหนึ่งชั่วโมง ถนนสายค้าทองคำกลายเป็นถนนอาหารริมทางที่คึกที่สุดของเมือง
นั่นคือ เยาวราช — ไชน่าทาวน์ของกรุงเทพฯ และหนึ่งในไชน่าทาวน์ที่เก่าแก่ที่สุดของโลก ชุมชนจีนย้ายมาตั้งถิ่นฐานแถบนี้ตั้งแต่ ปี 1782 เมื่อรัชกาลที่ 1 ทรงย้ายชุมชนจากพื้นที่ที่จะสร้างพระบรมมหาราชวังมาอยู่ที่สำเพ็ง ส่วนถนนเยาวราชตัดขึ้นภายหลังในสมัยรัชกาลที่ 5 ราวทศวรรษ 1890 — ถนนยาวราว 1.5 กิโลเมตรที่โค้งไปมาจนคนจีนเรียกกันว่า "ถนนมังกร" หัวมังกรอยู่ที่ซุ้มประตูเฉลิมพระเกียรติ วงเวียนโอเดียน
ความพิเศษของเยาวราชคือมันเป็นย่านที่ มีสองบุคลิกในวันเดียว — กลางวันเป็นย่านการค้าจริงๆ ของคนกรุงเทพฯ (ทองคำ ของแห้ง ยาจีน ค้าส่งสำเพ็ง) กลางคืนเป็นถนนอาหารที่ทั้งคนท้องถิ่นและนักเดินทางมาต่อคิวกินข้างทาง และตั้งแต่ MRT สายสีน้ำเงินเปิดสถานีวัดมังกรในปี 2019 การมาเยาวราชก็ง่ายขึ้นมาก — ส่วนเรื่องว่าจะกินอะไรดี เราแยกไว้ให้ละเอียดในคู่มืออาหารเยาวราชอีกหน้า
