วัดลามะ ยงเหอกง (雍和宫)
วังเจ้าชายที่กลายเป็นวัดทิเบตที่งามที่สุดของปักกิ่ง

นี่คือเหตุผลหลักที่คนมาวัดลามะ ในศาลาหมื่นความสุข (Pavilion of Ten Thousand Happinesses) ตั้งตระหง่านอยู่คือพระศรีอริยเมตไตรยยืนสูงถึง 18 เมตร และยังมีส่วนที่ฝังอยู่ใต้พื้นอีกราว 8 เมตร แกะสลักจากไม้จันทน์ขาวทิเบต ท่อนเดียว ที่ขนข้ามเทือกเขามาเป็นของถวายจากทิเบตในศตวรรษที่ 18 ความใหญ่โตทำให้ต้องสร้างศาลาสามชั้นครอบ และได้รับการบันทึกในกินเนสส์ ยืนหน้าพระแล้วแหงนมองขึ้นไป — เป็นช่วงเวลาที่คนไปแล้วบอกต่อกันว่าขนลุก

วัดลามะวางผังเป็นแนวยาวตามแกนกลาง ผ่านลานและศาลาหลัก 5 หลังเรียงต่อกัน เริ่มจากศาลาฮอลล์แห่งความกลมเกลียว (Hall of Harmony) ที่มีพระพุทธรูปสามกาล ผ่านฮอลล์แห่งสันติชั่วนิรันดร์ ไปจนถึงศาลาหมื่นความสุขที่ประดิษฐานพระศรีอริยเมตไตรย จุดที่น่าสนใจคืออาคารแต่ละหลังจะ สูงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเดินลึกเข้าไป เป็นการออกแบบให้รู้สึกว่ากำลังก้าวเข้าใกล้สิ่งศักดิ์สิทธิ์มากขึ้นทีละขั้น

สิ่งที่ทำให้วัดลามะต่างจากพิพิธภัณฑ์คือมันยังเป็นวัดที่ใช้งานจริง — มีพระลามะจำวัด มีคนปักกิ่งมาจุดธูปอธิษฐานเรื่องเรียน เรื่องงาน เรื่องสุขภาพทุกวัน ที่ทางเข้าวัดจะ แจกธูปให้ฟรีหนึ่งกำ คุณจึงไม่จำเป็นต้องซื้อจากคนเร่ขายด้านนอกเลย จุดธูปได้ที่ลานหน้าศาลาแต่ละหลัง (ไม่ใช่ด้านใน) แล้วยกไหว้ ช่วงวันขึ้น 1 ค่ำและ 15 ค่ำตามจันทรคติ รวมถึงตรุษจีน คนจะมาแน่นและควันหนาเป็นพิเศษ

ลองเงยหน้ามองหลังคาวัด แล้วคุณจะเห็นสิ่งที่วัดอื่นในจีนแทบไม่มี — กระเบื้องเคลือบ สีเหลืองทอง ที่ในยุคจักรพรรดิสงวนไว้ให้เฉพาะอาคารของราชวงศ์เท่านั้น เหตุผลคือก่อนจะเป็นวัด ที่นี่เคยเป็นวังที่ประทับของจักรพรรดิยงเจิ้ง พอแปลงเป็นวัดในปี 1744 หลังคาเหลืองจึงยังอยู่ บวกกับงานไม้ทาสีสด เสาแดง และคานเขียนลายแบบทิเบต-แมนจู ทำให้วัดลามะเป็นการพบกันของสองโลก — วังหลวงจีนกับศิลปะพุทธทิเบต

ออกจากวัดลามะแล้วเดินไปตามถนน กั๋วจื่อเจี้ยน (Guozijian Street) ราว 5 นาที จะเจอวัดขงจื๊อและสถาบันการศึกษาหลวงตั้งคู่กัน ที่นี่เคยเป็นศูนย์กลางการศึกษาขงจื๊อสูงสุดของจักรวรรดิ บรรยากาศตรงข้ามกับวัดลามะอย่างสิ้นเชิง — เงียบ ร่มรื่นด้วยต้นไซเปรสอายุหลายร้อยปี มีแผ่นศิลาจารึกชื่อบัณฑิตที่สอบผ่านการสอบขุนนางหลวงเรียงรายนับร้อยแผ่น ถ้าวัดลามะคนเยอะจนเหนื่อย ที่นี่คือที่พักใจที่คนมักมองข้าม