ทำไมเย็นวันหนึ่งที่โฮ่วไห่ถึงติดอยู่ในความทรงจำ
ลองนึกภาพ: คุณเดินออกจากตรอกอิฐเทาแคบๆ ที่มืดสลัว แล้วทะเลสาบก็เปิดออกตรงหน้าทันที ตอนนั้นราวหกโมงเย็น ฟ้ายังมีสีคราม ต้นหลิวห้อยลงแตะผิวน้ำ คนปักกิ่งวัยเกษียณกำลังเดินกลับบ้านพร้อมกรงนก ส่วนฝั่งตรงข้ามของทะเลสาบไฟร้านบาร์เริ่มทยอยติดทีละดวง สะท้อนเป็นเส้นสีแดง เขียว เหลือง ยาวลงไปบนผิวน้ำนิ่งๆ ไกลออกไปเป็นเงาหอกลองสีเข้มตัดกับฟ้า
นั่นคือ โฮ่วไห่ (后海) — ทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่มทะเลสาบสามแห่งที่เชื่อมกันชื่อ สือชาไห่ (什刹海) ได้แก่ เฉียนไห่ โฮ่วไห่ และซีไห่ อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของพระราชวังต้องห้ามแค่ไม่กี่กิโลเมตร กลางวันที่นี่คือย่านริมน้ำเงียบๆ มีบ้านสี่เหอย่วนเก่ากับต้นหลิว พอกลางคืนฝั่งใต้กับฝั่งตะวันออกก็แปลงร่างเป็นถนนบาร์และดนตรีสดที่คึกคักที่สุดย่านหนึ่งของปักกิ่ง
และรอบๆ ทะเลสาบทั้งหมดคือ หูท่ง (胡同) — ตรอกอิฐเทาแคบๆ ของปักกิ่งเก่า ที่สองข้างเรียงรายด้วย บ้านสี่เหอย่วน (四合院) หรือบ้านลานกลางสี่ด้านแบบจีนโบราณ ย่านสือชาไห่กับหอกลองคือบริเวณที่ยังมีเครือข่ายหูท่งหนาแน่นและมีกลิ่นอายเก่าที่สุดในเมือง สิ่งที่ทำให้ที่นี่ต่างจากที่เที่ยวอื่นในปักกิ่งคือ เดินเล่นริมน้ำและในตรอกได้ฟรี ไม่มีคิวซื้อตั๋ว ไม่มีเวลาปิด — และที่นี่คือที่ที่คนปักกิ่งใช้ชีวิตจริงๆ ไม่ใช่แค่ฉากสำหรับถ่ายรูป
