แต่ละพื้นที่มีบุคลิกและรสชาติเป็นของตัวเอง
จากใกล้ไทเปที่สุดไปไกลที่สุด — เลือกตามเวลาและสไตล์การเดินทาง
หุบเขาเล็กๆ ห้อมล้อมด้วยเนินชาชั้นขั้นบันไดสีเขียว พิงหลินเป็นหัวใจของ ชาเปาจง — อู่หลงที่หมักน้อยที่สุด น้ำชาสีเขียวอมเหลืองใส กลิ่นดอกไม้สดเบาๆ แทบไม่ขมเลย เหมาะสำหรับคนที่เพิ่งเริ่มดื่มชา พิพิธภัณฑ์ชาพิงหลินมีนิทรรศการภาษาอังกฤษและโซนชิมชา เดินเล่นได้ตลอดปี ฤดูใบไม้ผลิ (เม.ย.–พ.ค.) มีกิจกรรมเก็บใบชาพิเศษ
พื้นที่ปลูกชาที่เข้าถึงง่ายที่สุดในไต้หวัน — นั่งกระเช้าเหมาคงจาก MRT Taipei Zoo ขึ้นไปท่ามกลางไร่ชา วิวไทเปทอดยาวด้านล่าง ถ้าโชคดีอาจเห็นวังเหนือเมฆด้วย ร้านชาบนยอดเขาส่วนใหญ่เสิร์ฟ เที่ยกวนอิน ชาอู่หลงคั่วหอมที่มีกลิ่นนมและเนยอ่อนๆ เหมาะมากกับอาหารท้องถิ่น เย็นลงก็ไม่ขม ดื่มได้สบาย เหมาะเป็น half-day trip จากไทเปหลังเที่ยง
อ่านคู่มือเหมาคงฉบับเต็ม →
อาลีซานผลิตชาอู่หลงที่หลายคนยกให้เป็น "แชมเปญของชาอู่หลง" — ปลูกที่ความสูง 1,400–2,200 เมตร หมอกจากทะเลเมฆปกคลุมตลอดเช้า ทำให้ใบชาดูดซับความชื้นและพัฒนากลิ่นดอกไม้ที่ไม่มีที่ไหนเหมือน น้ำชาสีเขียวอมทองใส รสหวานธรรมชาติ กลิ่นออร์กิดอ่อนๆ หมู่บ้านชิจัวโอ (Shizhuo) คือจุดที่นักท่องเที่ยวไปนอนค้างที่ไร่ชาจริงๆ และเดินในไร่ยามเช้า
ที่เที่ยวอาลีซานทั้งหมด →
Ruby 18 หรือที่รู้จักในชื่อ 台茶18號 คือชาดำที่ไต้หวันพัฒนาจากการผสมพันธุ์ใบชาพันธุ์ Assamica กับพันธุ์ไต้หวันป่าบนเนินแถบทะเลสาบ บริเวณนี้อากาศอบอุ่นและความชื้นสูงจากทะเลสาบ เหมาะกับชาดำ รสหวานธรรมชาติมีกลิ่นเชอร์รีและมิ้นต์อ่อนๆ ดื่มร้อนหรือเย็นก็อร่อย ดื่มดำไม่ต้องเติมน้ำตาลหรือนมก็ได้ ร้านชาริมทะเลสาบหลายแห่งให้ชิมฟรีก่อนซื้อ
ที่เที่ยวทะเลสาบสุริยันจันทรา →
อำเภอล่งกู่คือ แหล่งผลิตชาใหญ่ที่สุดในไต้หวัน และบ้านเกิดของดงติ่งอู่หลง — ชาที่ครองใจคนดื่มชามาหลายร้อยปี ดงติ่งหมักกลางและคั่วพอดีๆ รสสมดุลระหว่างกลิ่นดอกไม้และความหอมของการคั่ว น้ำสีทองเข้มสวยงาม ดื่มซ้ำได้หลายรอบ ศูนย์วัฒนธรรมชาล่งกู่ (Lugu Tea Culture Center) มีนิทรรศการและโซนชิมชา พร้อมทัวร์ไร่ขนาดเล็กที่จัดโดยสมาคมเกษตรกร
เป่ยผู่คือหมู่บ้านฮากกาอายุร้อยกว่าปีที่ยังเก็บรักษาประเพณีดั้งเดิมไว้ดีเยี่ยม เหล่ยฉา คือชาบดมือของชาวฮากกา — บดใบชา งา ถั่วลิสง และเมล็ดพืชอื่นๆ ในครกกระเบื้องจนเนียน แล้วผสมน้ำร้อน ดื่มคู่กับข้าวพองกรอบ ร้านบนถนนเก่าเป่ยผู่ให้นักท่องเที่ยวบดด้วยมือตัวเอง เป็นประสบการณ์แบบมีส่วนร่วมที่เด็กๆ ก็ชอบ และรสชาติถ้าไม่ได้บดเองจะไม่เหมือนกัน