ชิราคาวาโกะกินอะไร
6 จานจากครัวในหุบเขา

บอกเลยว่าถ้ามาเขตฮิดะแล้วไม่กินเนื้อฮิดะคือพลาด — วากิวจากวัวพันธุ์ดำของกิฟุที่เคยคว้าแชมป์ประกวดเนื้อระดับประเทศ ลายไขมันแทรกละเอียดจนละลายที่อุณหภูมิต่ำ กัดแล้วหวานมันนุ่มหายไปในปาก ในหมู่บ้านลองได้หลายแบบ: ซูชิเนื้อฮิดะปิ้งไฟวางบนข้าวคำเล็ก โครเก็ตเนื้อฮิดะทอดร้อน ๆ ไม้เสียบย่างซีอิ๊ว ไปจนถึงเซ็ตย่างกระทะหรือสเต๊กเต็มจานที่ร้านนั่งกิน ราคาถูกกว่าเนื้อแบรนด์ดังในเมืองใหญ่เพราะอยู่ติดแหล่งเลี้ยง

บนภูเขาที่ปลูกข้าวยาก โซบะ (บัควีท) คือพืชที่ขึ้นได้บนดินบาง คนที่นี่จึงกินโซบะมานานนับร้อยปี ร้านและมินชูกุหลายแห่งยังโม่เมล็ดบัควีทด้วยหินโม่ในร้านแล้วนวดต้มสด ๆ เส้นเลยหอมกลิ่นบัควีทเข้มกว่าโซบะในเมือง สั่งได้ทั้ง ซารุโซบะ (เส้นเย็นจุ่มน้ำซอส) ที่ได้ชิมกลิ่นเส้นเต็ม ๆ หรือ คาเกะโซบะ (เส้นร้อนในน้ำซุป) คู่เทมปุระผักภูเขา อร่อยกำลังดีหลังเดินชมหมู่บ้านมาทั้งเช้า

นี่คือจานประจำถิ่นของเขตฮิดะที่เห็นแล้วต้องถ่ายรูป — มิโซะหมักเองผสมต้นหอม เห็ด และผักภูเขา วางบนใบ โฮโอ (ใบแมกโนเลียอบแห้ง) แล้วย่างบนเตาถ่านเล็ก ๆ ตรงโต๊ะ พอมิโซะเริ่มเดือดปุด ๆ กลิ่นหอมไหม้นิด ๆ ลอยมาทั้งโต๊ะ คนกิฟุตักราดข้าวสวยร้อนกินคำต่อคำ บางร้านวางเนื้อฮิดะหรือไข่ลงไปย่างคู่ในใบเดียวกัน รสเค็มหวานกลมกล่อมแบบที่กินกี่คำก็ไม่เบื่อ เป็นอาหารที่เกิดจากการถนอมมิโซะไว้กินยามหิมะปิดหมู่บ้าน

อิวานะคือปลาเทราต์ภูเขา (char) ที่อยู่ในลำธารน้ำเย็นใสรอบหมู่บ้าน คนที่นี่จับมาเสียบไม้ทั้งตัว โรยเกลือหยาบ แล้วปักรอบเตาอิโรริย่างช้า ๆ จนหนังกรอบนอกเนื้อนุ่มใน กินได้ทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดหาง รสจืดสะอาดของปลาน้ำเย็นมีกลิ่นควันถ่านอ่อน ๆ บางมินชูกุเสิร์ฟแบบ อิวานะซาเกะ (เผากระดูกปลาแล้วราดสาเกอุ่นจนได้กลิ่นปลาหอม ๆ) เป็นภาพคลาสสิกของมื้อค่ำรอบเตาที่ไม่ค่อยเห็นในเมือง ของกินง่าย ๆ แต่เล่าเรื่องลำธารและหุบเขาได้ทั้งจาน

ของกินเดินถือยอดฮิตที่ขายตามแผงริมถนนสายหลัก — ข้าวสวยตำพอหยาบ ๆ ปั้นแปะรอบไม้แบนเป็นรูปรองเท้าแตะ แล้วทาซอสมิโซะหรือซอสวอลนัทหวานเค็มก่อนย่างบนถ่านจนผิวเกรียมหอม ซอสเคลือบเป็นมันเงา กัดแล้วได้ทั้งความหนึบของข้าวและความหอมไหม้ของมิโซะ เป็นของว่างประจำเขตฮิดะ-คิโซะที่กินอุ่น ๆ เดินไปชมหมู่บ้านไปได้สบาย ราคาไม่กี่ร้อยเยนต่อไม้ ถ้ามาเที่ยวครึ่งวันนี่คือของที่ควรคว้ามาลองตั้งแต่ไม้แรก

หมู่บ้านในหุบเขาขึ้นชื่อเรื่อง เต้าหู้ภูเขา (อิชิ-โดฟุ "เต้าหู้แข็งเหมือนหิน") ที่เนื้อแน่นจนยกด้วยเชือกฟางได้ไม่แตก กินแบบย่างทาซอสมิโซะ (ยากิโดฟุ) ก็หอม หรือกินเย็นราดซีอิ๊วก็ได้รสถั่วเหลืองเต็ม ๆ คู่กันคือ ซุปสึตตาเตะ ซุปถั่วเหลืองบดของท้องถิ่นที่ข้นนัวจากถั่วล้วน ๆ ปิดท้ายด้วยผักภูเขา (ซันไซ) ตามฤดู — หน่อไม้ ฟิดเดิลเฮด เห็ดป่า ดองหรือชุบเทมปุระ ทั้งหมดคือสำรับเรียบง่ายที่บอกเล่าวิถีคนภูเขาได้ดีที่สุด หากินครบที่สุดในมื้อค่ำมินชูกุหรือร้านอาหารฮิดะในบ้านกัสโช