10 สถานที่ ที่ต้องไปให้ครบ
เรียงตามสิ่งที่คนที่ไปมาแล้วยังพูดถึงเป็นเสียงเดียวกัน
1
เคยคิดไหมว่าคุณจะรู้สึกอะไรเมื่อยืนอยู่ตรงจุดที่ระเบิดปรมาณูลูกที่สองของโลกตกลงมา — อุทยานสันติภาพนางาซากิตั้งอยู่ตรงศูนย์กลางการระเบิดวันที่ 9 สิงหาคม 1945 รูปปั้นสันติภาพโดย Seibo Kitamura สูง 9.7 เมตร มือขวาชี้ฟ้าหมายถึงภัยคุกคามนิวเคลียร์ มือซ้ายขนานกับพื้นหมายถึงสันติภาพ ตาหลับคือการอธิษฐาน สวนเปิดตลอดเวลา เข้าฟรี พิพิธภัณฑ์ระเบิดปรมาณู (Atomic Bomb Museum) อยู่ข้างล่าง — นิทรรศการที่ตรงไปตรงมาและจริงใจที่สุดเรื่องผลกระทบของอาวุธนิวเคลียร์ คนที่เคยไปฮิโรชิมาแล้วบอกว่านางาซากิรู้สึกต่างออกไป — เล็กกว่า เงียบกว่า และส่วนตัวกว่า
2
ลองนึกภาพ: เรือออกจากท่านางาซากิ 45 นาที แล้วคุณก็เห็นมัน — ก้อนคอนกรีตขนาดใหญ่กลางทะเลที่มีรูปร่างเหมือนเรือรบ สูงชันทุกด้าน เงียบงัน Hashima Island หรือกันคันจิมะ เคยเป็นเกาะเหมืองถ่านหินที่มีประชากร 5,259 คนในปี 1959 ความหนาแน่นสูงกว่าโตเกียว 9 เท่า มีโรงเรียน โรงพยาบาล ร้านค้า และสระว่ายน้ำ แต่พอเหมืองปิดในปี 1974 ทุกคนทิ้งเกาะภายใน 3 เดือน ซากอาคารคอนกรีต 7 ชั้นยังตั้งอยู่อย่างนั้น โดยไม่มีใครซ่อม ไม่มีใครทำลาย — เป็น UNESCO World Heritage Site ตั้งแต่ปี 2015
3
เอาจริงๆ: ถ้านึกถึงนางาซากิแล้วมีภาพบ้านสีขาวบนเนินสูงพร้อมวิวท่าเรือ — ที่นั่นคือสวนโกลเวอร์ Thomas Blake Glover พ่อค้าชาวสกอตที่เข้ามาในปี 1859 สร้างบ้านไม้ผสมสไตล์ญี่ปุ่นกับตะวันตกที่สมบัติอยู่มาจนถึงปัจจุบัน ปัจจุบันสวนโกลเวอร์เป็นพิพิธภัณฑ์กลางแจ้งรวม 9 บ้านที่รอดจากสงคราม Glover House (1863) เป็นบ้านตะวันตกแบบ wooden structure ที่เก่าที่สุดที่ยังอยู่ในญี่ปุ่น มีบันไดเลื่อนกลางแจ้งขึ้นถึงยอดเนิน วิวอ่าวนางาซากิ 180 องศาที่ด้านบนสวยมากอย่างที่คาดไม่ถึง
4
เคยเจอไหม — สถานที่ที่ยิ่งรู้เรื่องราวเบื้องหลังก็ยิ่งรู้สึก วิหารอูระกามิถูกทำลายทั้งหลังในวันที่ระเบิดปรมาณูตกที่นางาซากิ 9 สิงหาคม 1945 แต่สร้างขึ้นมาใหม่ในช่วงทศวรรษ 1950 ชุมชนคริสเตียนนางาซากิที่เคยซ่อนตัวปฏิบัติศาสนาอย่างลับๆ มาตลอด 250 ปีตั้งแต่ญี่ปุ่นห้ามคริสต์ศาสนา เดินเข้าไปข้างในจะเห็นรูปปั้นพระแม่มารีที่รอดจากการระเบิดและถูกนำกลับมาตั้งใหม่ด้านหน้าโบสถ์ — เป็นรูปปั้นที่ผิวเกรียมไหม้ หน้าเอียง ยังงดงามในแบบที่บอบช้ำ
5
ถ้าจะบอกว่านางาซากิเป็นเมืองแห่งคริสเตียนที่ซ่อนตัว — วิหารโอะอุระคือจุดที่เรื่องราวนั้นจบในทางที่ดี มิชชันนารีฝรั่งเศสสร้างโบสถ์หลังนี้ในปี 1864 เพื่ออุทิศแด่นักบุญ 26 มรณสักขีแห่งญี่ปุ่นที่ถูกประหารในปี 1597 เพียงปีเดียวหลังจากเปิด ชาวบ้านจากอูระกามิที่ซ่อนปฏิบัติศาสนาคริสต์มา 250 ปีเดินเข้ามาหาบาทหลวงและเปิดเผยตัว — เหตุการณ์นั้นเรียกว่า "Miracle at Nagasaki" ปัจจุบันวิหารโอะอุระเป็น National Treasure ของญี่ปุ่นและมรดก UNESCO
6
เอาจริงๆ: ถ้าอยากเข้าใจว่าทำไมนางาซากิถึงมีอาหาร สถาปัตยกรรม และวัฒนธรรมที่ไม่เหมือนเมืองอื่นในญี่ปุ่น — เดจิมะคือคำตอบ เกาะเทียมรูปพัดเล็กๆ ที่ญี่ปุ่นสร้างขึ้นเพื่อแยกพ่อค้าดัตช์ออกจากประชาชน แล้วกำหนดให้เป็นช่องทางเดียวที่ความรู้ด้านวิทยาศาสตร์ การแพทย์ และเทคโนโลยีตะวันตกจะไหลเข้าญี่ปุ่นได้ ตลอด 213 ปี (1641–1854) ที่ญี่ปุ่นปิดประเทศ Dejima คือหน้าต่างบานเดียวที่เปิดอยู่ ปัจจุบันบูรณะเป็นพิพิธภัณฑ์กลางแจ้ง เดินเข้าไปในอาคารทำได้ เจ้าหน้าที่แต่งชุดดัตช์ยุค Edo รับแขก
7
แอบกระซิบว่านี่คือที่ที่ถ่ายรูปสวยที่สุดในนางาซากิ — วัดโซฟุกุจิสร้างในปี 1629 โดยพระภิกษุ Chaonian จาก Fujian ประเทศจีน เป็นวัดพุทธนิกาย Obaku Zen ที่ยังคงสถาปัตยกรรมราชวงศ์หมิงไว้สมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น ประตู Sanmon (ปี 1644) สีแดงหน้าทางเข้าเป็น National Treasure ห้องโถงหลัก Daiyuho-den ก็เช่นกัน ชุมชนจีนในนางาซากิใช้วัดนี้เป็นศูนย์กลางมาสี่ร้อยปี ในอดีตยังเป็นที่เก็บหม้อต้มยักษ์ที่ใช้ต้มข้าวแจกคนอดอยากในยุคทุพภิกขภัย
8
ไชนาทาวน์นางาซากิไม่ใช่สถานที่ท่องเที่ยวที่สร้างขึ้นมาใหม่ — มันเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 16 เมื่อพ่อค้าชาวจีนเริ่มมาตั้งถิ่นฐานที่นี่ เป็นไชนาทาวน์เก่าแก่ที่สุดในญี่ปุ่น (ก่อนโยโกฮาม่าและโกเบ) ถนนสายหลักยาวแค่ 250 เมตรแต่แน่นไปด้วยร้านอาหารจีน ร้านขาย Nagasaki Castella (ขนมโปรตุเกสที่คนจีนดัดแปลง) และร้านของที่ระลึก ตรุษจีนที่นี่คือหนึ่งในงานที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น โคมไฟร้อยดวงแขวนเต็มถนน
9
ลองนึกภาพ: คุณยืนอยู่ริมแม่น้ำ Nakashima แล้วมองลงไปในน้ำ — เห็นสะพานหินโค้งคู่สะท้อนลงมาในแม่น้ำจนเห็นเป็นวงกลม 4 วง คล้ายแว่นตาสองตัวต่อกัน นั่นเองที่เขาเรียกว่า "สะพานแว่น" พระสงฆ์จีน Mokusunyojo จาก Kofukuji Temple สร้างสะพานหินนี้ในปี 1634 เป็นสะพานโค้งหินเก่าแก่ที่สุดในญี่ปุ่น สะพาน Meganebashi เป็นส่วนหนึ่งของย่าน Nakashima River ที่มีสะพานหินเก่าแก่ 5–6 แห่งเรียงตามลำน้ำ เดินเล่นชมทั้งหมดได้ในเวลาไม่ถึงชั่วโมง
10
บอกเลยว่าการนั่งรถรางนางาซากิไม่ใช่แค่วิธีเดินทาง — มันคือประสบการณ์ที่ควรทำให้ช้าลงสักหน่อย รถรางเก่ายุค 1950–1960 บางคันยังวิ่งอยู่ เลี้ยวไปตามถนนแคบ ผ่านหน้าบ้านเก่า ผ่านวิหาร ผ่านไชนาทาวน์ เปิดหน้าต่างได้กลิ่นอากาศทะเล ราคา ¥140/ครั้ง หรือ ¥600 วันเดียวไม่จำกัดครั้ง สำหรับนักท่องเที่ยวที่มาแล้วขึ้นรถรางมากกว่า 5 ครั้ง (เที่ยวนางาซากิครบวันจะขึ้น 6–8 ครั้งอย่างน้อย) บัตรวันเดียวคุ้มมากและซื้อได้จากคนขับ