กินให้ครบ
บนเนินเขาจิ่วเฟิ่น

ซิกเนเจอร์จิ่วเฟิ่นเลยก็ว่าได้ — ลูกเผือกนึ่งสดๆ เนื้อหนึบกว่าเวอร์ชันที่ไหน เสิร์ฟร้อนในน้ำเชื่อมขิงหรือเย็นบนน้ำแข็งไส มีหลายสี: ม่วง (เผือก) ส้ม (มันหวาน) เขียว (มัทฉะ) เทา (งาดำ)

หนึ่งในของกินประหลาดที่กินแล้วเข้าใจทันที — แผ่นป๊อปเปี้ยหรือแผ่นแป้งบางๆ ห่อด้วยถั่วลิสงบดแห้งแบบหยาบ + ไอศกรีมวานิลลา 1-2 ลูก + ผักชีสดหั่น (ถ้าไม่ชอบบอกได้) กินตอนสดจะกรอบ-นุ่มในคำเดียวกัน

ของกินคลาสสิกที่คนในย่านนี้กินตั้งแต่เด็ก — น้ำซุปใสรสอ่อน ลูกชิ้นปลาเนื้อแน่ บางเจ้าใส่หมูสับหรือหมึกด้วย กินคู่กับเส้นหมี่หรือข้าวก็ได้ ถูก อิ่ม อุ่น

แป้งข้าวเหนียวผสมใบหญ้า (มักใช้ mugwort) สีเขียวอมเทา เนื้อนุ่มหนึบ ไส้มี 2 แบบ: เค็ม (หัวไชเท้าดอง+กุ้งแห้ง) หรือหวาน (ถั่วลิสงป่น+น้ำตาล) — เป็นขนมชาวฮากกาดั้งเดิมที่จิ่วเฟิ่นทำดีมาก

ลูกชิ้นพิเศษที่หาที่อื่นยาก — หมักกับกากเหล้าแดง (red yeast rice residue) ทำให้มีสีชมพูสด รสหวานอมเค็ม กลิ่นหอมเหล้าเล็กๆ เนื้อเด้งดีกว่าลูกชิ้นธรรมดา

ไข่ต้มที่นำไปตุ๋นซ้ำซ้ำหลายรอบในน้ำซุปเครื่องเทศจนผิวนอกแข็งเหนียวสีดำ ข้างในเนื้อยังนุ่ม รสเค็มหวานลึก กลิ่นพะโล้ เป็นของฝากยอดฮิตจิ่วเฟิ่นที่เก็บได้หลายวัน

ข้าวเหนียวผัดกับผักดองและหมูสามชั้น บรรจุในไม้ไผ่สดและนึ่งจนหอมกลิ่นไผ่ซึมเข้าข้าว แกะแล้วกินได้เลย — เหมาะถือเดินกินระหว่างเดินตรอก

โมจิข้าวเหนียวไส้เผือกบดหวาน คลุกถั่วลิสงป่นหรือแป้งต้าวอ่อน — คล้ายโมจิญี่ปุ่นแต่เนื้อหนักและหอมกว่า กินคู่กับชาในบ้านน้ำชาได้ดีมาก

ซาลาเปาไส้หมูป่าสับ — เนื้อแน่น มีกลิ่นเนื้อสัตว์ป่าเล็กน้อยที่ให้รสชาติลึกกว่าซาลาเปาธรรมดา แผงขายร้อนๆ กลิ่นหอมดึงคนเข้าแถวตลอด

ไม่ใช่ของกินเดี่ยวๆ แต่เป็นประสบการณ์ — ชาอูหลงหรือชาอีหมยกาน้ำชาดั้งเดิม บรรยากาศโคมแดง-บ้านไม้เก่าที่หลายคนบอกว่าคือแรงบันดาลใจ Spirited Away มีของว่างเบาๆ เสิร์ฟคู่ชา (เนื้อลิ้นจี่แช่น้ำผึ้ง โมจิ เมล็ดธัญพืช) วิวทะเลจากชั้น 3 สวยมาก